Dear Diarypeeps,
Een nieuwe weekblog! Eén dag later dan normaal. Vrijdagen zijn normaal
bedoeld voor administratie. Ik werk ook maar een halve dag dus dat past precies.
Maar gisteren… gisteren was anders dan normaal.
En daarna ontstond een soort sneeuwbaleffect aan extra gebeurtenissen die
er uiteindelijk voor zorgden dat het posten één dag uitgesteld moest worden.
Mea culpa!
R.I.P. Bigidagoe
Afgelopen zondag werd Amsterdam opgeschrikt door het overlijden van Bigidagoe.
In en in triest. Iemand die zo veel vreugde bracht bij mensen van verschillende
achtergronden, is niet meer. Er kwamen ontzettend veel condoleances uit alle hoeken.
Iedereen vertelde een leuke anekdote over Bigidagoe.
Tot ik op Facebook kwam. Man, man, man! Wat merk je dan weer goed in wat voor
belachelijke wereld wij leven. Hoe wreed mensen wel niet kunnen zijn tegen een ander.
Toetsenbordhelden van alle leeftijden kwamen tevoorschijn.
Maar ook een bericht van iemand die dacht dat dit het uitgesproken moment was om
de donkere gemeenschap te herinneren aan het vuurwapengeweld. De dood van
Bigidagoe als podium gebruikend, minder dan 12 uur nadat zijn ziel de aarde had verlaten.
Ik snap het gewoon niet. Ik heb er ontzettend veel moeite mee om te accepteren dat
er mensen zijn die anders denken dan ik. In mijn ogen ben je namelijk niet helemaal ok als
je denkt dat dit ok is. Moeten we onze ogen dan sluiten voor het vuurwapengeweld?
Absoluut niet! Maar mag deze moeder, dit gezin ook even de tijd krijgen om te rouwen?
Om te beseffen wat er gebeurd is?! Een beetje empathisch vermogen kennen we allermaal
toch wel? Al met al in elk geval een zeer teleurstellend begin van de week.
Verjaardag/Tot ziens
Deze week was ik extra dagen op kantoor. Vanwege afscheid van de ene collega die
overgaat naar een ander wijkkantoor en de verjaardag van een andere collega. Zeker bij
collega’s waar ik nauw mee samen heb gewerkt, voel ik de noodzaak om iets extra’s te doen.
De jarige job is een collega waar ik al mee samenwerk vanaf het eerste moment dat ik
het bedrijf binnen kwam wandelen. Een van de weinigen. De meesten zijn inmiddels
doorgegaan naar de volgende uitdaging. Zoals al vaker benoemd, heb ik moeite
met verandering. Des te meer reden om zij die er nog wel zijn extra te belonen :-).
En zo ging ik op zoek naar een leuk cadeau, bestelde taart en
maakte er een leuke dag van op kantoor voor hem. ’s Avonds merk ik dan wel dat ik
helemaal opgebrand ben. Het voelt bijna alsof sociaal zijn energie zuigt. 1 of 2 mensen
gaat nog wel, maar voor het verjaardagsmoment op kantoor had ik natuurlijk meerdere
collega’s uitgenodigd. Hartstikke gezellig, maar ook slopend!
Om vervolgens de dag erna het afscheid van de andere collega te vieren.
Leuk, leuk, leuk al die mensen bij elkaar, hahaha.
Friday from Hell
Vrijdag is echt mijn favoriete dag van de week. Ik werk een halve dag, ik heb nog even tijd
voor mezelf voordat ik Princessa van school moet halen, m’n favoriete serie wordt uitgezonden
en je staat aan de voorbode van 2 vrije dagen! In één woord: Heerlijk.
Nou, daar was weinig van te merken gisteren. Terwijl ik dit schrijf, besef ik dat ik nog steeds
de blogpost over mijn werk moet posten. Maar in een notendop ben ik verantwoordelijk
dat mensen hun woongenot in de woon/wijk kunnen behouden. Bemiddelen
bij overlast, juridisch optreden wanneer de regels niet gevolgd worden, de samenwerking
opzoeken met de gemeente en politie om de veiligheid in de wijk te waarborgen, noem het maar op.
Mijn halve dag werd verlengd door een bewoonster in psychose die bedreigingen uitte aan
mijn adres en het kantoor als ze mij niet te spreken kreeg. Ik zat zelf in een ander gesprek
op het moment dat ze belde, maar het balletje gaat dan heel snel rollen. Niet omdat we
angstig zijn, maar omdat er protocol geldt op het moment dat iemand bepaalde dingen uit.
En laat DAT nou NET zijn wat HEEL VEEL tijd in beslag neemt. Achteraf heb ik het gesprek
nageluisterd en dan schrik je ook dat het zo slecht met iemand kan gaan. Dit is helaas niet
de eerste keer dat ik dit zie/mee maak, maar maakt het niet gemakkelijker. Zeker niet als het
om zulke jonge meisjes gaat.
Een week vol bezinning. De wereld is zo makkelijk nog niet. Geloof me, ik denk ook over
het rijden van die nieuwe Mercedes, het wonen in die villa, het dragen van die prachtige
Red Bottoms en ga zo maar door. Maar tegelijkertijd denk ik ook heel veel na over hoe
kwetsbaar de wereld is en hoe kwetsbaar wij als mensen zijn. En wat nou de eerste stap
zou moeten zijn richting een oplossing… Een verbetering.
Ik denk dat als meer mensen dit soort bezinningsmomenten zouden hebben, we al een
heel eind zouden komen. Work on your empathy, people!
Fijn weekend!
– Love, Maya