Op mijn 20e kwam ik erachter dat ik leed aan PCOS, oftewel Polycysteus ovarium syndroom.
Dit houdt in dat ik last heb van blaasjes met vocht bij mijn eierstokken.
Normaliter begint de eisprong met een blaasje. Wanneer deze knapt, komt er een eicel uit.
Met PCOS maak ik meerdere blaasjes aan, alleen groeien veel onvolledig.
De meeste eitjes zijn niet rijp genoeg om bevrucht te worden en zijn dus niet levensvatbaar.
Sommige maanden knappen de blaasjes niet eens, oftewel heb ik geen eisprong.
Door onderzoek door een gynaecoloog werd de PCOS vastgesteld
met de mededeling dat er sprake was van verminderde vruchtbaarheid. Mijn hele wereld stortte in.
Onder mijn vriendinnen was ik altijd degene die zei dat ik op mijn 17e al aan kinderen wilde beginnen.
Toen ik ging samenwonen op mijn 17e stopte ik dus ook meteen met de pil. Dat had eigenlijk al
het eerste teken moeten zijn. Dat ik maar niet zwanger werd.
Maar in plaats daarvan triggerde iets anders mijn aandacht.
Hoe kwam ik erachter?
Mijn menstruaties waren ontzettend onregelmatig. Voor het samenwonen had ik dit niet door.
Het gebruik van de pil reguleerde mijn menstruatie. Maar toen ik daarmee stopte, bleef
mijn menstruatie uit voor 7 maanden.
Het gevolg was een 3 weken lange menstruatie. Ik dacht dat dit wel normaal was doordat
mijn menstruatie zo lang was uitgebleven. Voor de zekerheid belde ik de huisarts, maar op afstand
was er weinig dat ze kon doen. Toen het eindelijk ophield, bleef mijn menstruatie 5 maanden weg.
Nog steeds was ik van mening dat mijn lichaam gewoon aan het ontwennen was aan mijn pilgebruik.
Op persoonlijk vlak gebeurde er heel veel voor mijn partner en mij, waardoor een kindje op een lager pitje kwam.
3 Jaar later kwamen de gesprekken weer op gang en begon te dagen dat we al die tijd
onbeschermde seks hadden, maar nog niet te maken hadden gehad met een zwangerschap. Het was tijd om
de huisarts in te schakelen. Na een kort gesprek ging ze over tot een inwendige echo.
Op de echo waren een aantal rondjes te zien (ik voel me nog misselijk als ik eraan denk).
De huisarts was even stil en besloot daarna om een doorverwijzing te geven voor het ziekenhuis.
Voor mij was op dat moment nog niet echt duidelijk wat er aan de hand was.
Ik wist natuurlijk wel dat het aardig fout moest zitten, anders had ik geen doorverwijzing ontvangen.
In het ziekenhuis ontving ik de bevestiging : de rondjes die ik op de inwendige echo zag, waren
ongerijpte blaasjes die vast waren blijven kleven aan mijn eierstokken. Dit betekende dat mijn eisprongen
niet doorkwamen of onvolledig doorkwamen en dus een verminderde vruchtbaarheid.
Ik voelde de muren op me afkomen. We gingen naar huis en het enige wat ik kon doen was
huilen, huilen en nog eens huilen. Alles maakte me verdrietig. De schuimspaan in de keukenla, het doucheputje
in de badkamer, alles bracht me terug naar die rondjes die blijkbaar in mijn lichaam zaten. Het voelde alsof
mijn lichaam mij in de steek had gelaten. Alsof ik faalde als vrouw zijnde. Hoe zouden we hier ooit overheen komen?!
Wat nu?
Van de dokter kreeg ik informatie mee over wat er nu eigenlijk met mijn lichaam aan het gebeuren was.
Ook gaf ze aan dat we voor een keuze stonden. We konden het vruchtbaarheidstraject starten, maar ook
kiezen om nog even te wachten en weer aan de pil te gaan. De pil kon dan weer mijn menstruaties reguleren
zodat dit in elk geval weer regelmatig werd. Echter, werd er wel aangegeven dat we rekening moesten houden
dat het hier kunstmatige menstruaties betroffen. Het is niet zo dat mijn lichaam ineens PCOS-vrij zou zijn daarna.
We kozen voor optie 1 en gingen de trajectmolen in. Thuis gingen we aan de slag met ovulatietesten en
probeerden ieder trucje in het boek om de kans op een zwangerschap te bevorderen (lees: kussen onder
je bekken leggen, even blijven liggen na de daad en zelfs het maken van een handstand om de weg voor
de zaadcellen te vergemakkelijken). Mijn partners zaad werd getest op vitaliteit en ik werd leeggeprikt
in het ziekenhuis voor bloedonderzoeken.
PCOS komt vaak voor bij vrouwen die last hebben van overgewicht.
Ook in mijn geval (1 meter 57 en 89 kilo) was dit aan de orde. Ik werd doorverwezen naar een diëtiste.
Samen met mijn partner schreef ik me in bij de sportschool en begonnen we met ’s avonds wandelen door de wijk.
Alles om die kilo’s maar eraf te zien gaan.
Leven met PCOS
Geef mij een opdracht en ik vervul deze met succes. Zo ook de missie om af te vallen. Het lukte me om 62 kilo te bereiken.
Als ik de foto’s terug zie, ben ik nog zo trots. Maar los van het feit dat ik blijer was met mijn spiegelbeeld, gebeurde iets
wat ik daarvoor onmogelijk achtte. Ik was zwanger ! Het besef was er niet echt. Het ging allemaal in een roes langs me heen.
Zeker omdat we net sperma hadden ingeleverd om te laten testen op vitaliteit. De molen van de dokter was gestart.
En nu was het ineens gelukt zonder tussenkomst van doktoren of hormonen!
Helaas eindigde die zwangerschap na 10 weken in een miskraam.
Maar er was ook een ‘’lichtpuntje’’ na deze miskraam: mijn menstruaties werden regelmatig!
Mijn gewicht bleef ook netjes op peil, dat zal er zeker mee te maken hebben gehad.
5 Jaar na die teleurstelling werd ik voor de tweede keer zwanger (dat verhaal lees je hier).
Ik weet nu dat PCOS niet het einde van een droom of de wereld betekent. Er is hoop met PCOS.
Door aanpassingen te maken in je levensstijl, kun je een heel eind komen.
Heb jij of ken jij iemand met PCOS? Ik hoor graag hoe anderen dit proces hebben ervaren.