Bij ons thuis ben ik de oudste. Na mijn geboorte in 1990, volgde mijn zusje (1997) en vervolgens mijn broertje (2002).
Dat is een leeftijdsverschil van 7 jaar met mijn zusje en zelfs 12 met mijn broertje (!)
Ik zat er ook heel anders in bij hun geboorte.
Bij mijn zusje was ik zo goed als 6 jaar alleen geweest. Ik had echt het idee dat zij mijn plekje kwam stelen ofzo hahaha.
Maar bij mijn broertje was ik inmiddels oud genoeg om oprecht blij te zijn met de komst van een newborn in the family.
Ik was echt een trotse zus toen, zeker omdat ik op de middelbare school zat en niemand anders een baby had in het gezin.
Groot verantwoordelijkheidsgevoel
Nu ik ouder ben, merk ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel op bij mezelf. Ik merk dat ik het belangrijk vind
om de schakel te zijn tussen mijn ouders en mn siblings. Ik weet niet of dat komt door het leeftijdsverschil, maar het voelt
echt als mijn taak binnen het gezin. We zijn ook alledrie zo verschillend en gaan heel anders om met dezelfde uitdagingen.
Iets wat voor mij heel moeilijk te bevatten is. Ik was er altijd van overtuigd dat genen + dezelfde opvoeding dezelfde uitkomst
als gevolg hadden.
Echter, zijn wij 3 het levende bewijs dat het niet zo is. In een crisis ben ik altijd de stresskip die alles probeert te regelen,
mijn zusje heeft zoiets van ”ik zie het allemaal wel. Als iemand mijn hulp nodig heeft, hoor ik het wel en dan kijk ik dan wel
of ik er ook echt iets mee ga doen”. En mijn broertje.. HAHAHA die beseft achteraf dat er crisis was.
Oefenpop?!
Door het grote leeftijdsverschil besef je ook de verschillende fasen waarin mijn ouders zich bevonden, toen elk
van ons geboren werd. Bij mij probeerden ze uit waarvan zij dachten dat het juist was, hadden ze
nog veel energie en zaten ze erbovenop. Bij mijn zusje werd dat al een stuk minder, maar bij mijn broertje lijken
het twee hele andere ouders(!) En soms gooien ze de kaart op ”omdat hij een jongen is”, maar mijn zusje mocht
op een gegeven moment ook veel meer dan ik op die leeftijd mocht. Soort van.. je zag de buren en je vrienden
het doen met hun kinderen, die kinderen leven nog, dus hey ! leef en laat leven vanaf nu.
Band nu we ouder worden
Eind van deze maand word ik 33, m’n zusje is nu 26 en m’n broertje 21. We leiden allemaal ons eigen leven,
maar hebben bijvoorbeeld wel een gezamenlijke groepsapp, gezamenlijke facetimecalls gesprekken onderling.
Ik denk dat ze weten dat ze altijd bij me terecht kunnen, wat er ook gebeurt. M’n broertje heeft dubbel geluk
want hij kan kiezen tussen advies van 2 zussen hahaha.
Ondanks dat we elkaar wel veel spreken, merk ik dat echt inhoudelijke gesprekken over wat zich nu afspeelt
in je leven, soms awkward voelen. Affectie tonen, nog zoiets. Ik zag ooit een challenge op facebook: ”Vertel je
broer/zus dat je van hem/haar houdt en plaats het antwoord”. Mijn broertje vroeg of ik ernstig ziek was. Bloedserieus!
Mijn zusje wachtte rustig af omdat ze al vermoedde dat het om een challenge ging.
We hebben ons suf gelachen, maar achteraf zette het me wel aan het denken. Waarom zijn we zo? Waarom zou het zo
gek zijn als ik het uitspreek? Hebben meer mensen dit?
Voor 2024 neem ik in elk geval mee dat ik elk kwartaal iets wil doen met mijn zusje en broertje. Gewoon als siblings op pad.
Omdat het kan. Omdat ik van ze houd en ze graag om me heen heb. Omdat ik geloof dat dat mijn taak is.
Hoe zit dat bij jou? Heb jij broers of zussen en zo ja, hoe is de band met hen? Tonen jullie wel makkelijk affectie ?
Ondernemen jullie veel samen ? Of heb je nog tips voor leuke sibling-uitjes : Stuur me een DM !!