Als jong meisje had ik een bepaald beeld van mezelf als moeder. Ik wilde een mamaleeuw worden
die ten allen tijde haar welpjes beschermd. Streng, maar rechtvaardig. En op de een of andere manier
toch in staat om zo’n band op te bouwen met mijn kinderen dat ze zouden weten dat ze met alles
bij mij terecht konden.
In de praktijk ben ik nu moeder van één kind. Eén maar! Aldus mijn moeder. En alsnog ben ik
soms klaar om de handdoek in de ring te gooien. Hup! klaar ermee! Begrijp me niet verkeerd.
Ik heb een schat van een kind. Daarmee bedoel ik: ze is de eerste om iemand te troosten, om te delen,
een echte kroelbeer en heerlijk goedlachs. Maaaaarrrr luisteren? Ho maar.
Niet doen! Betekent volgens haar : nóg één keertje dan. ‘’Ja maar’’ is haar stopzinnetje en
ook al is ze nog maar 7, uitproberen kan ze als de beste. Dat houdt in dat ze feilloos inziet wie
er aardig zijn en wie niet en bij wie ze dus kan klieren zonder consequenties en bij wie niet.
Ik denk dat ik nu pas besef dat ieder kind echt met een eigen karakter komt. Voordat ik moeder was,was ik
ervan overtuigd dat mensen werden wie ze werden door opvoeding. Nu ik zelf moeder ben, ben ik hier
niet meer zo stellig van overtuigd. De afgelopen jaren heb ik vanuit meerdere hoeken te horen gekregen
‘’ach ze is pas 5, 6, 7, laat dat kind lekker’’ of ‘’nou.. strenge mama ben je’’. Dus volgens mijn eigen theorie
zou het niet daaraan moeten liggen.
Maar nogmaals, de praktijk toont anders. Als ik m’n ouders moet geloven, moet het allemaal nóg strenger,
nóg strakker, nóg directer. Maar zelf begin ik juist te denken dat dit averechts werkt. Wat nou als ómdat
ik zo streng ben en niet iedere meester of juf dat ook is, zij daar juist de grenzen opzoekt?! Ook als ze
bij mijn ouders is, luistert ze wél naar m’n vader maar bij mijn moeder pas bij de 3e keer vragen.
M’n moeder straft namelijk ook pas na die 3e keer, terwijl mijn vader (net als ik) meteen zijn stem verheft.
Voor nu probeer ik in elk geval om minder snel te reageren op alles. En om haar de consequenties van
haar acties beter uit te leggen. Doordat je niet meteen je schoenen aan ging doen toen ik het vroeg, moeten we
nu haasten naar de auto. Doordat je tóch je boek mee naar school hebt genomen, is hij nu kapot. En zo verder.
Het scheelt natuurlijk ook dat ze nu al 7 is en dit al wat beter kan begrijpen. Maar het blijft een dagtaak.
Ik weet niet wat ik dacht. Onbewust had ik een soort robotjes verwacht. Of nja, een versie van mezelf.
Ik was namelijk wel dat kind. Eén keer geschreeuwd worden, nooit meer die fout begaan.
Op een gegeven moment wordt je ouder en krijg je alleen ‘’de blik’’ om te weten ‘’hoe laat het is’’,
namelijk tijd om je te gedragen.
Maar die werkt hier niet hoor. Als ik mijn dochtertje ‘’de blik’’ geef, kijkt ze me vragend aan om
vervolgens te vragen : ‘’Mama, waarom kijkt mama zo raar?!’’ Ik heb zelfs een foto van toen ze 2 was
en ik een ontstoken oog had. Ze zat met haar servies op mijn glazen tafel te tikken en tikte, ondanks
mijn waarschuwing, toch weer een keer. Het resultaat zie je op de foto hiernaast 😉
Hoe zit dat bij jou? Is je kind precies zoals je had verwacht of is het toch allemaal iets anders verlopen dan gepland?