Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles Part 10

The Ultimate Heartbreak

Zoals ik in Part 10 al vertelde, liep Charles op een gegeven moment
tegen de lamp: één van de 3 vrouwen waar hij mee aan het rommelen
was, werd zwanger.
Ik was met m’n vriendinnen in de club toen hij mij de zwangerschapstest
stuurde die hij net had ontvangen. Eerlijk… ik dacht dat het een grap was.
Toen we er persoonlijk over spraken, dacht ik nog steeds dat hij een geintje maakte.
Dat hij het zei om mij soort van wakker te schudden en terug de relatie in te krijgen.
Er was namelijk geen mogelijkheid. Dit kon niet waar zijn. Wie leert er nou
iemand kennen 4 weken geleden en is zo onvoorzichtig dat daar een kind uit voortkomt?
En dan vervolgens ook nog eens dat kind op de wereld laten komen?!
Nee, nee, nee, there was no way.

Dat het geen grap was, bleek een paar weken later toen de eerste echo was geweest.
Hij had de hele tijd geroepen dat hij er niet heen ging, wat voor mij nog meer reden
was om het niet te geloven. Hij deed alsof het niet bestond en de meeste vragen kwamen
vanuit mij.
Toen ik die dag van werk thuis kwam, was hij er niet. Z’n telefoon stond uit en m’n hersens
draaiden overuren. Zou het dan toch? Zou het dan toch waar zijn en zou hij dan toch
erheen zijn gegaan??
’s Avonds op Facebook kwam het antwoord: de dame in kwestie had een post geplaatst
waarin zij hem had getagd terwijl ze bij Vapiano zaten om het nieuws te vieren dat
ze vandaag hadden gekregen. Pardon?! Errorrrr !! Ze had ook de moeite genomen om
erbij te zetten dat ze mij (zijn ex) nu zo hard uitlachte. Beste dame: IK KEN JE NIET EENS!
Jij hebt ook geen idee wat je jezelf op de hals haalt. Het is alsof ik een film aan
het kijken ben met iemand die de film nog nooit heeft gezien.

Dus deed ik, wat ik het beste deed: terugtrekken. Zijn rommel, zijn werk om op te ruimen.
Weken gingen voorbij met waardeloze smeekbedes waarin hij zei dat dit niet
de bedoeling was, dat het niet eerlijk tegenover hem was want het was nooit gebeurd als
ik niet was weggegaan en dat we er nu samen mee moesten dealen.
En dat was het moment dat alle emoties binnenkwamen.
Ik denk dat ik op dat moment pas door had dat dit het plaatje zou worden voor de toekomst.
En zeker het gedeelte waarin ik het schuldgevoel aangepraat kreeg, werkte ook mee.
Het waren ook zoveel mixed signals. Wie gaat er nou een baby houden en mee naar
alle afspraken etc. als dit niet de bedoeling was??!!
Toen ik op een avond op facebook zag dat hij naar de bios was met haar
en haar collega’s, had ik er genoeg van: ik ging naar m’n ex-schoonmoeder.
Om alles op tafel te leggen.

We huilden die dag als nooit tevoren. Aan de ene kant had ik haar gezin
natuurlijk heel veel pijn bezorgd, maar aan de andere kant was ik nog steeds
dat meisje van 14 dat onderdeel van haar gezin was geworden.
Die film die het zwangere meisje nog niet had gezien en ik wel, kende
m’n schoonmoeder natuurlijk ook maar al te goed.
Zij zei: ”Kies voor jezelf. Ik ken mijn zoon en mijn zoon is nu uit op wraak.
Hij kan nu niet goed nadenken. Wanneer alles achter de rug is, dan gaan we
zien wat wat is.”
En hoe moeilijk het ook was wat ze zei, dat is wat ik deed. Maar niet voordat ik hem
had laten weten dat hij een ander voor de gek moest houden.
Dus reed ik naar de stad. Richting de bioscoop waar hij was. En wat ik wil, krijg ik dus
ik hoefde niet al te ver te lopen, voor ik ze tegen het lijf liep.
Ik keek hem aan en hij bleef me aanstaren met een blik alsof hij een spook op straat zag.

Hij stuurde me nog een bericht later die avond dat hij dit alleen maar deed om
haar te paaien om het kind weg te halen. Maar ik reageerde er niet meer op.
Ik had m’n ex-schoonmoeder luid en duidelijk gehoord en hij ging mij niet meer vangen.
En dus begon een periode voor mezelf. Ik stortte me op school, werk, selflove, dates
met anderen, alles wat ik maar kon doen om niet aan de situatie te denken.
Voor zover dat werd toegelaten. Charles bleef me opzoeken. Als ik hem blokte
op Whatsapp, kwam hij naar facebook, als ik hem daar blokte, ging hij over naar mailen.
Geen reacties op mails betekende een bezoek voor m’n deur.
Het was compleet zijn speeltuin en hij was de baas.

Tot de bevalling was het allemaal leuk en wel, maar daarna werd de pijn te veel.
Ik beeldde me in hoe hij haar hielp tijdens de bevalling, hoe de kraamweken waren,
hoe dat alle momenten waren die wíj samen hadden moeten hebben na alle jaren
die we erin hadden gestoken. Ik kon niet meer. Ik denk niet dat ik ooit zoveel
pijn heb meegemaakt. Ik kan nu ook gerust zeggen dat de oude Maya in 2013
is gestorven. Ik heb nog wel kenmerken van m’n oude ik, maar tegelijkertijd zit
er ook nieuw DNA in mij dat ik soms zelf niet eens terug herken.
Wanneer ik Charles zag, spraken we er gewoon niet over. M’n nichtje kwam bijvoorbeeld
in het ziekenhuis te liggen, we gingen er samen heen. We hadden een doodnormale dag.
Er werd met geen woord gesproken over zijn ”situatie”.

1,5 jaar oud
Het kostte me anderhalf jaar. Anderhalf jaar om vrede te vinden met de situatie.
Anderhalf jaar om tegen mezelf te zeggen: ok. Jij hebt gedaan wat jij hebt gedaan:
Dit zijn de consequenties. Het is nou eenmaal wat het is.
It didn’t kill you, it only made you stronger.
Het was niet echt gepland ofzo. We hadden afgesproken en hij zou de baby
naar z’n moeder brengen. Maar ik moest zo nodig plassen. Ik ging toch maar eerst
even naar de wc in zijn huis. Ik glipte zo snel als ik kon naar binnen, maar het kleine mannetje
had me al gezien. Toen ik uit de wc kwam, stond daar het allerschattigste ventje
dat ik ooit had gezien. Een kleine kopie van Charles. Hij was compleet Charles!
Hij keek me helemaal verbaasd aan maar tegelijkertijd ook zo nieuwsgierig.
Mijn hart smolt in die seconde! Niks deed me denken aan de pijn waar ik door heen
was gegaan of het feit dat hij niet van mij was. Hij was van hem en dat was voldoende.
Wanneer wij ons kind zouden krijgen, zou het sowieso anders zijn omdat
dat kindje uit liefde werd geboren.

Ik nam de rol van stiefmama compleet aan.
We bezochten ieder park, iedere speeltuin, gingen naar familiefeestjes.
Ik vond het heerlijk om tijd door te brengen met z’n drieën.
Charles keek me vaak aan om te zien of het oprecht was.
Ik denk dat hij niet kon geloven dat ik dit echt had geaccepteerd na jaren roepen
dat een kind met een ander ons einde zou betekenen. Na zien wat de geboorte
met me had gedaan.

Zijn ongeloof werd volledig weggepoetst toen ik zwanger werd van ons kind.
We hadden eerder een miskraam gehad met 10 weken, maar deze keer was ik full pregnant!
We gingen naar het park met zijn zoontje toen die besloot richting de sloot te wandelen.
Ik rende zo hard om z’n zoontje tegen te houden, dat ik uitgleed en nu behalve hem
ook mijn buik moest beschermen. Ook voor mij was dat een wake up call.
Zonder nadenken was ik onmiddellijk in oerinstinct gesprongen om
het kleine mannetje te beschermen. Ik had niet gedacht aan ooh mijn kind, zijn kind.
Nee, ze waren één.
En dat is vandaag de dag nog steeds zo. Ik heb de wereld over voor dat mannetje.
Als hij mij ’s nachts zou bellen omdat hij problemen heeft, sta ik voor hem klaar
net als voor m’n eigen kind. Vandaag, morgen en voor altijd.

Broer en zus forever <3