Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles – Part 7
De ene die de verandering bracht (1)
We waren inmiddels bijna 7 jaar verder en nu we school, werk, rijbewijs, etc.
op orde hadden, was het tijd om na te denken over de volgende stap: kinderen.
We begonnen een heel proces met ovulatietesten, maar toen dat niet
leek te werken, besloten we naar de dokter te gaan.
Er werd PCOS (dat lees je hier) bij mij geconstateerd.
Voor ons allebei een zware tegenslag. Ik was in paniek modus en hij
probeerde mij te kalmeren. Ik kende hem alleen te goed daarvoor en
prikte er zo doorheen: Hij was ook in paniek. Ook al gaf hij het niet toe.
Achteraf had ik moeten weten wat zou volgen, maar op dat moment was ik
zo bezig met mijn eigen gevoelens dat ik dit totaal niet zag aankomen.
Wegens omstandigheden moest hij eind van de week een week in Limburg zijn.
Waar het de bedoeling was dat we beiden zouden gaan, besloot ik thuis te blijven
om alles te verwerken.
Eenmaal terug merkte ik een verandering op aan hem: hij zat meer op zijn telefoon
dan eerst. Hmm.. vreemd.
Na een paar dagen begon het me zo te irriteren, dat ik in een onbewaakt moment
mijn kans greep. Ik vond een gesprek met een oudere dame. Ze had het over haar
kind die Charles zou missen. WTF?!
Inmiddels was ik wel op een punt dat ik wist dat ik alles van deze rat kon verwachten.
Maar zijn familie kon geen geheimen bewaren en m’n schoonmoeder zou er al
helemaal niet aan mee werken. Dus dit was sowieso niet zijn kind.
Wat was er dan?!
Ik confronteerde hem. We kregen verschrikkelijke ruzie omdat hij mij probeerde
uit te leggen dat het een goede vriendin van de familie was en dat de vader van
haar kind het kind in de steek had gelaten. Hij was ze tegengekomen toen hij
in Limburg was en toen waren ze bij het voetballen blijven kijken. Dat kindje was
helemaal in de ban van hem, vandaar de app. Hij snapte het ook niet.
Rare moeder ook, maar ze kenden haar al langer dus vandaar dat hij gewoon
beleefd bleef.
Ik geloofde er natuurlijk geen snars van. Maar ging het wel verifiëren bij m’n schoonzusje.
Ze wist inderdaad wie het was, maar om nou van goede vrienden te spreken, mwah.
Ze kwam weleens haar haren bij haar vlechten en haar moeder had contact met haar.
Hmm… toch niet helemaal gelogen dus. Ik besloot het erbij te laten.
Er gingen wat weken overheen toen hij ineens vaag liet vallen dat hij voor
een voetbaltoernooi naar Limburg zou gaan om te spelen met zijn oude team.
Toen ik zei dat ik mee ging omdat ik dan ook weer kon afspreken met
mijn vriendin, begon hij ineens te backsliden. Hij wist niet meer zeker of
hij wel zin had, hij moest kijken en zou nog even overleggen met een vriend.
Toen die dag eenmaal kwam, pakte hij braaf al z’n spulletjes voor school
en zei dat hij een belangrijke toets had waardoor hij sowieso niet naar
de voetbalwedstrijd kon. Noem het een voorgevoel, maar er klopte iets niet.
Als ik zelf niet naar school hoefde, was ik die dag alsnog naar Limburg gegaan.
Eenmaal op school kon ik me totaal niet concentreren. Vandaag was de dag.
Vandaag was de dag dat ik deze man zou vangen. Ik was er helemaal klaar mee.
Thuis aangekomen was hij er nog niet, maar dat was nooit op een donderdagmiddag.
Als je 24/7 aan de telefoon zit met iemand en diegene dan ineens
een hele dag verdwijnt : You’ll know !! En dat is wat er gebeurde.
Langzame reacties, als er al reacties kwamen. Geen telefoontje en rond
een uur of 15:00 telefoon uit. Ik wist al wat er was gebeurd. Hij was toch
naar Limburg gegaan, zat nu in de trein en z’n telefoon was leeg.
Toen hij thuiskwam om 17:00 uur, was z’n verhaal dat hij het zo druk had op school
door die toets en dat hij geen tijd had gehad om te bellen.
Daarna ging hij douchen. Ik twijfelde geen moment.
Ik rende naar z’n broek, pakte z’n ov en riep naar de douche dat ik even gauw
m’n vriendin bij Zuidplein moest ontmoeten. Ik hoor de paniek nog
in z’n stem terwijl hij gilde: Ik ga wel mee ! Maar ik sloeg de voordeur al dicht.
Ik was nog nooit zo snel. Ik ging wel naar Zuidplein, maar niet om mijn vriendin
te ontmoeten. Mijn enige doel was naar een ov-automaat zodat ik de reishistorie kon bekijken.
Hij bleef me maar berichten en bellen en ik bleef maar negeren.
VANDAAG WAS DE DAG. Ik zou niet langer de sukkel zijn zonder bewijzen
en ik zou niet langer de sukkel zijn die het bewijs zou negeren.
Wat is vergiffenis ?! Wat is spijtbetuigen ? Als je iedere keer weer omdraait en het opnieuw doet?!
Nee. Dit moest stoppen. We hadden net het vreselijkste nieuws te horen gekregen
dat een vrouw te horen kan krijgen. Waarom zou je denken dat dit het moment
was om dit te flikken?!
Trillend stopte ik de kaart in de machine en klikte door het menu. Daar was het.
De reishistorie. IK WAS NIET GEK !!!!! Niks geen Rotterdam Prins Alexander.
Dat is wat er had moeten staan want daar zat hij op school.
Maar in plaats daarvan zag ik niet de metro maar NS. En geen Zuid-Holland, maar Limburg..
Alles om me heen draaide en ik begon zwart te zien.
Ik printte de reishistorie uit en ging naar huis.
Hoe ik thuiskwam.. kan ik me niet eens meer herinneren.
Volgende: Cheating Chronicles – Part 8.2