Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles – Part 6

De ene die me van m´n stuk bracht 

Onnodig om te zeggen, maar natuurlijk vergaf ik hem. We waren al zo lang samen.
En ja, ik was vaker bedrogen dan me lief was, maar het feit dat hij iedere keer
bleef terugkomen en moest toegeven dat het thuis beter was, gaf me een soort macht.
Ik had de touwtjes in handen. Als ik de stekker eruit zou trekken, zou het klaar zijn.
Maar eerlijk, dat zat totaal niet in mijn planning.
Want behalve het vreemdgaan waren er geen minpunten. Ja, we hadden weleens
ruzie, maar we gingen bijvoorbeeld nooit naar bed met ruzie. Alles werd
volledig uitgesproken, verschillende scenario’s werden van verschillende kanten
belicht en we waren één front tegenover de rest van onze families.
Behalve het vreemdgaan, life was pretty perfect.
We verhuisden van Amsterdam naar Almere naar een eengezinswoning, hij kreeg
een vaste baan bij Schiphol, ik bij DAS Rechtsbijstand en het leven lachte ons toe.

Koopwoning
Tijd voor de volgende stap: het kopen van een woning.
Charles was ontzettend enthousiast! Hij was toe aan de volgende fase in het leven
en ging er volledig voor! Ik had, door het verleden, mijn twijfels maar ging er in mee.
Door iets wat we niet hadden voorzien, ging de koop uiteindelijk niet door.
Charles was er kapot van! We waren zo dichtbij, hadden ons huurcontract beëindigd en, om geld te besparen, waren we kort daarvoor bij mijn ouders ingetrokken.
W aar we eerst in een stijgende lijn zaten, werden we
recht naar beneden getrokken.

What now?!
Lang tijd om na te denken, was er niet. Mijn schoonmoeder had het perfecte plan, aldus zijzelf.
Zijn zus stond op het punt om te trouwen met een man uit Rotterdam. De bedoeling was
dat wij vanuit Almere en zijn ouders vanuit Limburg naar Rotterdam zouden volgen.
Want.. daar was het leven beter, kon je makkelijk aan werk komen, had je huizen van €200,-,
ik moest het allemaal aanhoren. Maar what the… ging ik in Rotterdam zoeken?!
Het merendeel van mijn familie zat in Amsterdam, we hadden al werk namelijk gewoon hier en
huizen van €200,- : eerst zien, dan geloven!
We besloten om de komende weken op en neer naar Rotterdam te gaan om de stad wat aan te voelen.

De nieuwe schoonfamilie
Al gauw maakten we kennis met de nieuwe schoonfamilie van zijn zus.
Haar verloofde had een hoop nichtjes en neefjes van onze leeftijd. De jongens deden rustig
hun ding maar de meisjes waren all up in our business.
Van make-up tips uitwisselen met m’n andere schoonzusjes naar de hele tijd de noodzaak
voelen om een conversatie te starten met mijn vent.
Eén in het bijzonder leek niet te begrijpen dat ik zijn vriendin was! Vanaf onze eerste blik
was het slecht nieuws. Zij was alles wat ik niet was: lichtgetint, heel modebewust, zeker 20 kilo
lichter dan ik, Antilliaans, de lijst bleef maar doorgaan. Ik werd er onzeker van.
Dit was de eerste keer dat het echt zijn type was. Dat het echt iemand was die mij van mijn
”troon” zou kunnen krijgen.
Toen ze voor de zoveelste keer in de buurt probeerde te komen, gaf ik hem ”de blik” en liep
naar buiten. Hij volgde. Toen ik hem vroeg wat dit was, zei hij:
”Je ziet het gebeuren! Ik ben net zo verbaasd als jij. Heel raar gedrag.”
Ik besloot geen problemen te zoeken en liet het gaan.
De rest van de avond bleven we zoveel mogelijk op onze eigen helft tot het tijd was
voor hen om te vertrekken.
Mijn Papiaments was destijds niet geweldig maar ik wist toch zeker gehoord te hebben
dat zij hem vroeg om zijn Kitatin. Kitatin was destijds de Antilliaanse Hyves. En aan de stilte
van zijn moeder, zussen en de rest in de ruimte wist ik dat ik goed zat.
Z’n antwoord leek iets op dat ze hem kon vinden op de pagina van zijn zus, maar hij schreef
niks op voor haar.
Via zijn zusje kwam ik achter haar MSN en zorgde dat die uit voorzorg geblokkeerd was op zijn MSN.

Leuk geprobeerd
Zonder resultaat. Het duurde even voordat hij het uitgevogeld had, maar een aantal weken
later toen hij weg liep bij de pc zag ik die misselijke naam verschijnen op het scherm.
Ik begon met lezen in het gesprek, maar ik miste stukken tekst en er werd veel Papiaments
doorheen gegooid waardoor ik helemaal de draad kwijt was.
Toen ik hem confronteerde, draaide hij de tafels om en vroeg waarom ik in zijn MSN had gezeten
en haar had geblokkeerd. Dat het onbeschoft was aangezien ze binnenkort bij
de familie zouden horen en dat ik me moest gedragen want het zat, zoals gewoonlijk
(AHUM!) tussen MIJN oren.

Na de bruiloft van zijn zus werd het inderdaad alleen maar erger. Bij iedere familie-
aangelegenheid was er wel weer een vrolijke Frans die zei: laten we hun ook uitnodigen!
Ik werd er niet goed van. Zeker omdat ik dat nare gevoel bleef hebben in mijn onderbuik
dat er meer speelde dan dat ik wist.

Dat gevoel negeer ik nooit meer. Want ook hier zat ik er niet naast. Ook al verwijderde
hij het meeste van hun gesprekken, hij kon niet voorkomen dat ik erachter kwam dat
hij had afgesproken met haar. Ik kreeg een bullshit verhaal te horen dat het niet alleen zij
waren, maar ook zijn broer, beste vriend, haar broer en een nichtje. Waarom dat allemaal zo
geheimzinnig moest? Omdat hij wist dat ik ”nee” zou zeggen als ik het zou weten.
En ik had geen bewijs en ging het ”sure as shit” niet aan haar vragen.
Hij verwijderde haar uit zijn lijst en na weer een samenzijn waar zij bij waren en ik haar
duidelijk liet zien dat deze klootzak MIJN klootzak was, losten de problemen zichzelf op:
Einde voor de rondzwervende nichtjes.

Hoe kan het ook anders. Ook dit verhaal kwam later aan het licht. Tijdens een akkefietje
binnen de twee families, kwam het boven water. En weer kreeg ik hetzelfde liedje te horen:
Ben ik bij haar?! Nee. Ze praat als een vent, leuk voor het oog, maar geen inhoud.
Had dat hem tegengehouden om het niet te doen? Neeeee, ben je gek!
Ze had zichzelf zo voor z’n voeten geworpen, een gegeven paard moet je niet in de bek kijken.
Dat zei hij nog nét niet. Maar daar kwam het wel op neer.
En blijkbaar was ik niet op het punt van loslaten.. want ik bleef WEER !

Volgende: Cheating Chronicles – Part 8.1