Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles – Part 5.2

De ene die ik niet meer verwacht had

Na al het verdriet, verraad en de pijn die kwam kijken bij Charles vorige ”schandaal”
was het lange tijd rustig. We werkten aan onze relatie en onze doelen. Persoonlijk maar
ook relationeel. Maar als ik een ding had geleerd de afgelopen jaren, was het om
nooit te vroeg te juichen.

Ongeveer een half jaar voordat we gingen samenwonen, merkte ik ander gedrag op.
Telefoontjes werden niet meer in mijn buurt gevoerd en als ze dat wel werden, dan sprak
hij uitsluitend Papiaments. Het leek ook wel alsof de telefoon steeds vaker over ging.
Het duurde niet lang of ik had een PESTHEKEL aan het liedje Fireman van Lil Wayne.
Dat was zijn beltoon. Mijn gezicht vertrok gewoon iedere keer wanneer die sirene af ging.
Toen ik er op een dag genoeg van had, pakte ik de telefoon uit Charles z’n handen
en rende ermee naar de wc. Ik sloot me daar op.

Aan de andere kant van de lijn, sprak een dame. Ze vertelde me dat ze een goede
vriendin was van vroeger op de middelbare school op Curaçao. Dat ze daar nog
steeds woonde en geen slechte bedoelingen had behalve af en toe spreken
met haar longlost bestie. Ik geloofde er geen barst van. Dat ze vanaf
Curaçao belde, zag ik aan het telefoonnummer, maar de rest van het verhaal
leek een smoes om het contact door te kunnen zetten.
Ik legde haar uit dat ik er niet van gediend was en hoopte dat ze het respect
kon opbrengen om haar weg te vervolgen en ons de onze te laten vervolgen.
Jeugdvriendinnetjes van vroeger waren daar geen onderdeel van.
Ze zei dat ze dat graag wilde horen uit de mond van Charles en verbrak de verbinding.

Toen ik vervolgens het gesprek met hem aan ging, deed hij wat hij het beste deed:
Mij aankijken alsof ik ze zag vliegen, me niet zo druk moest maken en nog net geen
”sorry” moest zeggen voor m’n gedrag.
Na onze geschiedenis ging dit hem natuurlijk niet worden. In plaats daarvan
stond hem een verassing te wachten.

Voordat ik hem zijn telefoon terug had gegeven, had ik namelijk de pincode veranderd.
Ik denk dat er zo’n 5 dagen voorbij gingen nadat ik weer thuis was voordat hij erachterkwam.
Hij belde me woedend op en alles in mij deed moeite om mijn lach in te houden.
Aangezien ik het nummer op mijn scherm niet herkende, wist ik dat mijn plan gewerkt had.
Ik doe niet aan een lege telefoon. Als mijn telefoon op 50% is, krijg ik stress.
Charles daarentegen was niet zo. Zijn telefoon kon op 11% zijn en nog dacht hij dan niet
´´Goh, laat ik het even opladen´´. Toen ik zijn pincode veranderde, was ik er dus vanuit
gegaan dat zijn telefoon leeg zou gaan. Aangezien hij de pincode niet wist waarin ik
het had aangepast, was die simkaart zo goed als verloren. En daarmee dus ook
the longlost bestie. Bye bye now.
Ik had gehoopt doordat het gebeurde terwijl ik er niet was, dat hij de link niet zou leggen.
Maar helaas had ik vaker dit soort ongein uitgehaald (wachtwoorden kraken was inmiddels
m’n ding geworden ;)) en had hij dus meteen door dat ik het was.

Uiteraard bleef hij niet lang boos en 6 maanden later gingen we samenwonen.
We gingen verder met ons leven alsof er niks aan de hand was. Ik was de beste dame
allang weer vergeten. En ik dacht dat Charles daar ook was. Niks bleek minder waar.
Twee jaar later op kerstavond hadden we een moment. Een soort confessional.
Of truth or dare kan je het noemen. En iets in mij triggerde om weer te vragen
naar deze beste dame. Ik weet niet wat het was. Inmiddels was Facebook een bekend
platform en deze dame zat ertussen.

Ik stelde hem de vraag of er iets fysieks had plaatsgevonden tussen hen
tijdens onze relatie. Hij pauzeerde..
Een pauze die ik maar al te goed kende. Terwijl ik er alles aan deed om mijn tranen
te bedwingen, begon hij te vertellen hoe hij, ongeveer een half jaar nadat we
waren gaan samenwonen inderdaad met haar had afgesproken.
Ze was verhuisd van Curaçao naar Nederland en via een gemeenschappelijke
vriend weer aan zijn telefoonnummer gekomen.
Van het een kwam het ander en hij had zichzelf niet kunnen bedwingen, doordat
het zijn highschool sweetheart was. IK WIST HET! Ik wist dat het verhaal dat zij
had opgehangen over het zijn van een ”gewone” jeugdvriendin onzin was.
Zijn uitleg maakte me alleen maar bozer. Hij bleef maar zeggen dat het
niks te betekenen had, vandaar dat we al twee jaar verder waren.
Hij wilde het vertellen zodat we het nieuwe jaar met een schone lei, zonder geheimen
konden starten.
En ik? Ik moest weer verder met de orde van de dag, aldus Charles.
Het was immers twee jaar geleden…

Volgende: Cheating Chronicles – Part 7