Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles – Part 5.1

De ene die ik nooit zag aankomen (2)

Eenmaal aangekomen merkte ze meteen dat de sfeer anders was. ”Zeg het maar, ik zie dat
er wat met je is.” Ik aarzelde. Toch koos ik ervoor om het recht op de man af te vragen:
”Ik moet het echt vragen. Het blijft maar aan me knagen. Waarom zijn er zoveel roddels
over jou en Charlie? Is er meer gebeurd dan ik weet?” Ik begon met het benoemen
van mijn opsomming : de stilte, de blikken, mensen die haar letterlijk hadden benoemd.
Maar ze hield voet bij stuk. Mensen probeerden ons te breken en daar moesten we niet op
ingaan. We hadden al zoveel meegemaakt samen. Of ik het geloofde wist ik nog niet zeker,
maar ik liet het gaan. Zonder glashard bewijs ging dit niets worden.

Die avond zat ik voor de deur van m’n oma’s huis en vroeg ik het aan Charles. Hij was kalmer
dan anders. Normaliter als ik voor de zoveelste keer een onderwerp over vreemdgaan startte,
koos hij voor de boze route: ”Vertrouw je me nog steeds niet?! Dan gaat dit niet werken, hoor!”.
Maar nu niet. Deze keer vroeg hij gewoon kalm hoe ik hierbij kwam en wat m’n vriendin
had gezegd. Zij had natuurlijk ontkend en hij sloot zich daarbij aan. Hij beloofde dat vanaf
dit punt, hoe pijnlijk ook, hij altijd de waarheid zou vertellen. En daarmee sloten we het onderwerp af.

Zondags ging ik naar huis. Compleet losgelaten wat er allemaal was gebeurd.
Toen ik die avond in bed lag, waren Charles en ik aan de telefoon. Dat telefoongesprek veranderde
mijn hele tienerleven. ”Ik moet je wat vertellen, maar ik wil dat je rustig blijft. Ik vind het echt
heel moeilijk om te zeggen.” Ondertussen groeide bij mij de spanning alleen maar. ”Zeg het nou maar!”
”Het is wel waar. Het is gebeurd en ik wist niet hoe ik het je moest vertellen. Ik heb inderdaad seks gehad
met haar”. Ik herinner me alleen nog mijn kei harde gil midden in de nacht. Ik bleef maar gillen. En nee
roepen. En huilen. En trillen. En hij bleef maar roepen hoeveel het hem speet en dat ik rustig moest worden.
Wat natuurlijk niet lukte. Er was niks wat mij zou kalmeren. Mijn vriend, de persoon die mij ontmaagd had,
was naar bed gegaan met mijn beste vriendin! Tenzij hij een tijdmachine had, was er geen mogelijkheid
om rustig te worden. Ik stelde vragen, hij wilde niet antwoorden. Pas als ik kalm werd. Ik dreigde nog
met teruggaan naar m’n vriendin maar toen kwam het hoge woord eruit: Ze hadden beloofd aan elkaar
om dit nooit maar dan ook nooit met mij te delen. Charles begon zich schuldig te voelen na het gesprek
dat wij hadden gehad en waarin hij beloofd had om vanaf nu de waarheid te vertellen. Dat was de reden
waarom hij het toch maar had gezegd.

Achteraf leerde ik dat het niet om een keer ging. Het was begonnen doordat zij haar haar was gaan vlechten
bij zijn zusje. Toen ze klaar waren rond 01:00 uur had zijn moeder gezegd dat het gevaarlijk was voor haar
om nu nog alleen naar huis te gaan, dus of Charles haar naar huis kon brengen. Tijdens die wandeling naar
haar huis had zij hem gekust en van het een kwam het ander. Dat ging vervolgens over in een tijdelijke
affaire. Haar broer had hen betrapt, dus die wist er ook van. Maar het was anderhalve maand na mijn ontmaagding
en ook de reden waarom hij ervoor koos om de relatie te beëindigen (Dit las je terug in Part 2).
Als ik immers niet meer met hem bezig was, zou dit ook nooit meer terugkomen bij mij om mij pijn te doen.
Maar zo was het niet gelopen. Hij kon niet weglopen en hij kon het ook niet meer verzwijgen.

Ik voelde me zo lost. Ik voelde me in de steek gelaten door de mensen die het meest voor me betekenden,
een blinde koe omdat ik er volledig ingetrapt was, zielsverlaten omdat de enige persoon met wie ik alles
kon bespreken niet meer bestond, niks was meer wat het leek.

Face to face heb ik het gesprek met mijn vriendin niet meer kunnen voeren. Doordat ik alweer thuis was
toen Charles besloot mij de waarheid te vertellen, moest dit via MSN. We hadden wel onze cams aan.
Het gesprek leverde niets op. Ik vertelde haar hoe asociaal ik het vond dat ze zich hieraan had
schuldig gemaakt, dat ik haar nooit meer zou kunnen vertrouwen en dat hier onze wegen scheidden.
Zij reageerde daar niet echt op en leek aan de grond genageld dat de waarheid nu toch echt naar boven
was gekomen. Op de vragen die ik haar stelde, kon ze geen antwoord geven ”omdat ze het niet meer wist”.

Ik heb vaak teruggedacht aan dat moment. Aan de ene kant hadden we Charles die me al vaker had bedrogen.
Aan de andere kant m’n vriendin die er altijd voor me was geweest. Toch bleef ik bij Charles en schreef
ik m’n vriendin af.
Niet alleen omdat zij dit geheim in haar graf mee wilde nemen. Ik dacht terug aan alle momenten dat ik
huilend aan de telefoon had gehangen, mijn hart had uitgestort, zij had geweten wat er aan de
hand was en blijkbaar zonder blikken of blozen had toegevoegd aan die pijn. Ze kon niet met zekerheid
zeggen of haar kind zijn kind was, wat dus inhield dat er sprake was geweest van onbeschermde seks.
Zij had daar niet meer bij stilgestaan of het kind wel of niet weggehaald moest worden, ze rolde met
de dobbelsteen terwijl het niet alleen om haar ging. Dit was dus ook de reden dat Charles haar
had geconfronteerd nadat ik het ”aan hem had verklapt”. Toen zij daar niet op reageerde, was hij
naar zijn moeder gegaan en zo kwam dus het gesprek waar ik bij stond.

Het kind was niet van Charles. Daarna hebben we niet meer achterom gekeken. Ik haalde één jaar later
m’n middelbare schooldiploma, ging samenwonen en behaalde m’n rijbewijs. Mijn volwassen leeftijd
werd een feit en de persoon die ik voor altijd een onderdeel had verwacht van dit leven, was weg….

Volgende: Cheating Chronicles – Part 6