Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles – Part 3

De ene waarbij het goed misging 

Niks was minder waar!! Al moet ik zeggen dat het een hele lange tijd goed ging.
We maakten kennis met elkaars mensen, ik ging mee naar de kerk met zijn familie
en hij en ik waren closer dan ooit tevoren. Leuk, leuk, leuk. Tot ik weer verandering
in zijn gedrag begon te zien. Hij was minder bereikbaar, veel afgeleid als we wel
aan de telefoon waren en weer veel op zijn befaamde partypeeps.
De veranderingen kwamen uit het niets. Voor mij althans.
Hij zal vast zijn redenen hebben gehad.

Ik ben nog steeds niet in staat om uit te leggen hoe dit precies is gegaan.
Noem het een onderbuikgevoel..
Onder de douche heb ik altijd mijn me-time. Echt even een momentje voor
mezelf om te reflecteren.
Op een avond was ik hier mee bezig en als donderslag bij heldere hemel sloeg het in:
dit moest zijn wachtwoord zijn!
Als je een tijdje samen bent met iemand, ga je zijn denkwijze beter begrijpen.
Dit was ook ver voor de tijd van cijfers en tekens in wachtwoorden, dus goede kans.
Ik wist niet hoe snel ik uit de douche moest rennen (Jaren na deze gebeurtenis hebben
we hier nog om gelachen). Ogen zo groot als theekopjes toen ik werkelijk binnen was.
Waar moest ik beginnen ?!

Pff.. waar niet?! Het zat helemaal vol. Verborgen foto’s, ontvangen foto’s, minstens 14
open gesprekken met vrouwen, niet te zuinig.
Eén van de gesprekken trok me aan omdat ik de gebruikersnaam van deze dame
vaker voorbij had zien komen.
Ik had ook al eens rondgeneusd op haar pagina, maar er niks achter gezocht.
Onverzorgd uiterlijk, scheve tanden,
sluik, vet haar. Nee, toch?! Ik opende het gesprek. M’n hartslag. Het was alsof voordat
ik het daadwerkelijk zag, ik het kon voelen.
Ik las gesprekken waarin werd afgesproken om elkaar te zien. Zij woonde op minstens
3 uur afstand met de trein en hij was er minstens 2 keer heen geweest. Ik pakte meteen
m’n telefoonrekening erbij om te zien
of we die dag hadden gesproken. Heel kort. Ineens wist ik het weer.
Hij zat inderdaad een dag in de trein, z’n telefoon
ging daarna uit en hij was de rest van de dag niet meer bereikbaar 🚩.
Omg ! Dit gebeurde dus echt. Wat een gek!
Hoe vaak wilt hij nog betrapt worden? Hoe vaak ga ik dit nog accepteren?
En kijk met wie ! Nee, klaar hiermee.

Zijn antwoord was dat hij haar niet aantrekkelijk vond, niet leuk vond, maar dat ze
makkelijk was en hij zin had 🚩.
Hoezo hij daar 3 uur moeite aan verspilde, kreeg ik geen duidelijk antwoord op.
Maar ook in mezelf was iets veranderd. Het deed me minder, lijkt wel. Alsof ik was
uitgecheckt uit de hele situatie. Er was geen verdriet, maar gewoon onbegrip.
Ik lachte hem vierkant uit omdat hij überhaupt wanhopig genoeg was geweest om hiermee het bed in te duiken.
En aangezien hij het zo leuk vond daar, kon hij lekker daar blijven naaien. Hier kwam hij er niet meer in.
Dagen gingen voorbij, weken gingen voorbij en ik functioneerde op een soort automatische piloot.
Iedere kans die ik kreeg, begon ik er weer over. Maar er was ook iets in hem veranderd.
Die zorgzame blik? Die bestond niet meer. Het was nu meer een stoere blik. Een blik die zei:
Ga dan, als je denkt dat je zonder me kan 🚩. En blijkbaar.. geloofde ik zelf ook dat ik niet meer waard
was of zonder hem kon. Dus ik bleef. En de discussies bleven. Maar ze werden wel minder en milder.
En al gauw pakten we ons leven verder op.

Tot Charles heel ziek begon te worden. Hij kreeg enorme last van vermoeidheid,
hartkloppingen, buiten adem zijn.
De dokter testte hem op van alles en nog wat. Pfeiffer werd er gedacht. Maar de test was negatief.
Wij dachten dat dat was omdat hij te laat naar de dokter ging. Maar alles wees erop dat hij pfeiffer
had opgelopen via z’n ‘’Wednesday’’. Ik had gelukkig nergens last van. Mij niet zoenen!
Gelukkig gingen zijn klachten voorbij/werden draaglijker en dus pakten we ons leven verder op.

Maanden gingen voorbij. Ik begon ineens een ander patroon in m’n lichaam te herkennen.
Ik had last van tussentijdse bloedingen, meer afscheiding dan normaal, meer buikpijn ook dan normaal.
Ik begon te googlen en werd er niet blijer op. Vanaf dat ik het woord had gelezen, bleef het als
een naar voorgevoel aan me knagen : SOA.
Ik maakte een afspraak bij de huisarts, werd getest en.. inderdaad! Er werd chlamydia geconstateerd.
Charles werd opnieuw getest, maar nu ook op SOA’s en inderdaad ook hij was geïnfecteerd.
Waarschijnlijk probeerde zijn immuunsysteem hem toen te vertellen dat hij een virus had. Maar omdat
er niet werd getest op een SOA kwam deze niet aan het licht. Hij heeft daarna nog contact gehad met
haar en ze gaf toe dat ze er inderdaad last van had gehad. Ze was alleen vergeten dat hij tussen
haar bedpartners zat en hem dus niet laten waarschuwen.
En ik? Tuurlijk was ik boos, voelde ik me vies en was ik verdrietig. Maar we hadden deze strijd al gevoerd.

Daarnaast had ik inmiddels hele andere dingen aan m’n hoofd…

Volgende: Cheating Chronicles – Part 5.1