Dit is het vervolg op: Cheating Chronicles 9.2

De enige echte duivel 

Was het maar waar dat ik kon zeggen dat dat het einde was.
Maar helaas.. het tegendeel is waar.
Dagen werden weken, weken werden maanden, maar m´n relatie met Marcus
had geen kans van slagen op de manier waarop het gestart was.
Ondanks dat hij er voor me was en me verzekerde dat we niets fout hadden
gedaan omdat de vorige relaties al beëindigd waren voordat wij iets kregen,
bleef ik me schuldig voelen. Daarnaast takelde Charles echt af.
Hij at niet meer, sliep niet meer (dit merkte ik aan de nachtelijke berichten en
tweets die hij postte over mij) en ging er helemaal aan onderdoor.
Hij viel zó snel af. Een soort neerwaartse spiraal.
En eerlijk… ik begreep wel wat hij zei. Dit was nooit het plan geweest.
Zo had het niet mogen gaan. We hadden onze hele toekomst samen uitgestippeld.
Over alles was nagedacht. Hoe had dit kunnen gebeuren?!

Einde Marcus
Na bijna 3 maanden had Marcus er genoeg van. Hij gaf me een ultimatum:
Samen naar Curaçao, weg van alle ruis hier en ons écht een kans geven
óf hij ging alleen naar Curaçao, mij alle ruimte gevend om uit te zoeken wat
ik nou echt wilde. Het werd het tweede. Ik voelde me niet zeker genoeg van
mijn standpunt om alles achter te laten en een nieuw leven met hem te beginnen
zo ver weg. Dus we maakten er het beste van en deden alleen maar leuke dingen
tot het zover was dat hij moest vertrekken. Het afscheid op het vliegveld was
emotioneel, maar we hadden er allebei vrede mee.

In de weken die volgden, richtte ik me eindelijk op mezelf. Het was zo fijn
om m´n eigen gedachtes weer een plekje te kunnen geven. Om te achterhalen
wat ik nu eigenlijk wilde. Charles pakte beetje bij beetje ook weer de draad op
waardoor het schuldgevoel kon verminderen. Hij was bezig met 3 vrouwen
die niets van elkaar wisten en ik was alleen blij dat ik er zover mogelijk bij
vandaan kon blijven. Hij kon nu eindelijk doen waar hij zin in had en al z´n
wilde haren verliezen.

Ongeveer twee weken later, liep hij tegen de lamp.
Toen die fout op een gegeven moment zo ver kwam dat het niet meer terug
te draaien was, kreeg ik ineens de schuld van alles. Dit zou nooit gebeurd zijn
als ik niet was weggegaan. Ik had de deur open gezet. Zijn hele leven was
nu verpest, blablabla. Ik zeg nu blablabla, maar toen voelde dat niet zo.
Hoe meer ik in de situatie gezogen werd, hoe meer het z´n tol begon te eisen.

Steun en toeverlaat
In die periode had ik 4 goede vriendinnen die er voor me waren.
Die me ondersteunden en ervoor zorgden dat ik m´n ogen open hield.
Dit was namelijk niet het moment om in de smoothtalk van Charles te trappen.
Eén van die vriendinnen woonde ook hier in Rotterdam. Zij zat het dichtst op
de situatie, had het allemaal op de voet gevolgd en deelde ook nog eens dezelfde
verjaardag als Charles, waardoor ik haar als geschikt persoon zag om zijn
handelingen uit te leggen. Ze hadden immers dezelfde denkwijze.

In het begin was het allemaal goed en wel. Maar aan Cheating Chronicles
te zien, heb ik wel wat ervaring en intuïtie opgebouwd door de jaren heen.
En iets zat me niet lekker aan de hele situatie. Maar ik kon het niet bewijzen.
Toentertijd kon je niet schuilen op Whatsapp. Je zag het gewoon als mensen
online waren en hun laatst gezien was nog gewoon zichtbaar.
Ze waren tegelijk online, tegelijk offline. Als de een om 04:07 in de nacht voor
het laatst gezien was, was de ander om 04:12 voor het laatst gezien.
Ik begon m’n afstand te nemen van haar. Ik herkende dit gedrag maar al te goed.
Met Charles hoefde ik niet te dealen. Technisch gezien waren wij nog steeds
aan het uitzoeken waar we stonden na alle chaos die we gecreëerd hadden
in ons leven.

Charles loslaten, leek vragen om problemen. Het leek alsof hij dan extra gemotiveerd
raakte om ervoor te zorgen dat ik geen kant op ging. Ik was net begonnen aan
m’n bijbaan als grondstewardess en alle nieuwe informatie en alle indrukken eisten hun tol.
Ik was gesloopt. En daar was hij hoor. Om na het werk voor me te koken en voor me te
zorgen en m’n blouses te strijken voor m’n uniform. Dé perfecte partner.
Zo ontlastend. We gingen avondjes uit, weekendjes weg en maakten kennis met een
hele andere kant van elkaar. Een minder beladen kant.

Weer genaaid
Nadat ik m’n ”vriendin” had achtergelaten in Niemandsland had ik nooit meer
achterom gekeken. Ik had nog een paar keer gezocht in Charles z’n telefoon maar
zag geen gesprekken en had het erbij gelaten.
Totdat ik op school was voor een tentamen arbeidsrecht. Het was een inhaaltentamen.
Ik moest dit vak halen om door te kunnen stromen en was al vroeg op school.
Dan was ik er maar op tijd, kon ik nog even tot rust komen en ondertussen de laatste
dingetjes door kijken. Maar ineens was daar dat welbekende onderbuikgevoel weer.
Een gevoel dat mij zei: Log in op die man z’n Facebook en kijk of je daar bewijs kan vinden.
Gewoon zo! Uit het niets!
Pff… wauw wauw wauw. Ik vond allemaal naaktfoto´s van m´n zogenaamde vriendin
van 2 dagen geleden in het bed van Charles! Ik wist het, ik wist het, ik wist het!
M´n emoties gingen als een achtbaan heen en weer. Deze keer was het niet zo zeer
verdriet. Het was het verraad! Ik had natuurlijk niet veel nodig om te begrijpen waarom
Charles tot zijn daad over was gegaan. Maar zij?! Ik vond screenshots van appgesprekken
waarin zij mij helemaal zwart aan het maken was. Dat ik hem aan het stalken was, dat ik
geobsedeerd was van hem en dat hij wel gek zou zijn om mij terug te nemen.
Ik was immers ervandoor gegaan met zijn zwager. Ik denk dat dat me nog het meest
dwars zat. Dat ze in mijn gezicht had gedaan alsof ze een vriendin was en er voor me was.
Ze had in al die jaren vriendschap seks gehad met verschillende mensen op de sportschool,
de mentor van haar dochter en haar zwager! Dat toen ik met mijn verhaal kwam het leek alsof ze echt begrip ervoor kon opbrengen. Maar blijkbaar zat daar een agenda achter.
Blijkbaar wilde ze dit allang en had ze het geweldig lopen bekokstoven.

Naar men zegt
Terwijl het stoom uit m’n oren kwam, had ik nog een tentamen te maken.
Voordat ik de tentamenzaal in ging, appte ik één van de andere vriendinnen en m’n nichtje. Het tentamen zou max. 3 uur duren: Stay Ready.
Naar men zegt, gaf ik mijn vriendin de opdracht om een schaar mee te nemen en
een riem. De schaar om te dealen met haar Pocahontas haren en een riem om
full ”This Christmas” on hun ass te gaan. Ik zag hoe ik ze zou betrappen en vrij
spel zou hebben omdat zij niet wisten dat ik kwam.
M’n vriendin kwam met lege handen. Achteraf ben ik haar heel dankbaar hiervoor. Het zou namelijk lelijk uit de hand gelopen zijn.
M’n nichtje liet ik op een zwangerschapstest plassen. Zij was zwanger op dat moment.
Eenmaal bij zijn huis aangekomen, trof ik alleen hem aan. Hij was ontzettend kalm
toen ik hem confronteerde. Hij legde me uit dat: ”Alle problemen begonnen waren toen
ik zag hoe ”vrij” die vriendin haar leven leefde en daarin mee wilde gaan.
Dat hij ging bewijzen dat ze een hoer was en een hele missie ervan had gemaakt.
Hij had er niet veel voor nodig gehad, ze was welwillend geweest om als een echte hoer
haar benen te spreiden voor hem. Dit zijn de mensen die ik me heb laten adviseren
destijds. Dit zijn de mensen die ervoor hebben gezorgd dat onze hele toekomst naar
de knoppen was gegaan. Ik had dat toegestaan.” En zo bleef hij een tijdje doorgaan.

Ik was ondertussen ook een stuk kalmer geworden. Horen hoe hij dit helemaal
had berekend, maakte me rustiger om de een of andere reden. Ik keek hem aan,
haalde de zwangerschapstest tevoorschijn en zei: ” Ik had je willen verrassen op
vaderdag (het was 2 weken ervoor) met de boodschap dat ik zwanger ben, maar ik
ben vanmiddag het kindje weg gaan halen. Ik wil niets meer met jou te maken hebben.”
Als je ons PCOS verhaal hebt gelezen, kan je je wel indenken dat deze boodschap
niet goed viel. Het werd al snel fysiek hierna en ik ging naar huis voordat het erger zou worden.

Men zegt dat ik mijn collega’s (ik kende deze vriendin van werk), haar dochter en haar vriend
heb laten weten wat er was gebeurd. Ook zegt men dat meer mensen ervanaf wisten door
m’n gehackte twitter-account.

Charles en ik hadden een gedeeld Google-account waarbij onze foto’s werden opgeslagen.
Lang na het incident vond ik een andere foto terug dan die ik die dag van het tentamen
had gezien. Er zijn dus minimaal twee momenten geweest.
Haar ben ik nooit meer tegen gekomen, ondanks dat we in dezelfde stad wonen.
Ik geloof dat God het zo wil.

Naar men zegt, zou het geen mooie ervaring zijn.

En Charles???