Als alleenstaand ouder sta ik voor diverse uitdagingen.
Eén daarvan is het werken aan mijn carrière.
Ik ben altijd een gedreven persoon geweest.
Blijkbaar vanaf kleins af aan al. Ik sloeg groep 4 over
op de basisschool, behaalde met 17 mijn gymnasiumdiploma
en ging daarna Rechtsgeleerdheid studeren.
Twee maanden later ging ik uit huis om samen te wonen met
mijn vriend. Al snel bleek het niet mogelijk om de perfecte student
én de perfecte huisvrouw te zijn. Uiteindelijk besloot ik om mijn studie
op een lager pitje te plaatsen en meer te gaan werken.
Sociaal-juridische Dienstverlening
Een aantal jaar later gingen we uit elkaar. Inmiddels was ik bezig
met de opleiding SJD. Niet veel later kwam de mogelijkheid
op mijn pad om aan de slag te gaan als grondstewardess.
Dit was al lange tijd een grote droom van mij.
Naast mijn studie werkte ik zonder mokken de kerstdagen, draaide
9 dagen diensten alsof het niks was en bood bij vertragingen altijd
als één van de eersten aan om langer te blijven. Niks was te gek.
Ik hield van mijn baan! Ik vond het geweldig om mensen vrolijk
op vakantie te zien gaan en bijvoorbeeld te helpen om alsnog
hun vlucht te halen. Daar haalde ik mijn voldoening uit. Ik vind het
belangrijk om uitmuntend te zijn in wat ik doe en ben een echte workaholic.
Stage bij een woningcorporatie
In het derde jaar kreeg ik de mogelijkheid om stage te lopen
bij mijn eigen woningcorporatie. Het was een geweldige tijd!
Ik ging mee naar avondvergaderingen, bijeenkomsten met de gemeente
op zaterdag, voerde overlastgesprekken met bewoners, de lijst bleef maar
doorgaan. Kleine bijkomstigheid: allemaal tijdens mijn zwangerschap!
Na het moederschap
Na mijn verlofperiode begon alles weer: school, stage en werk.
Met de nodige uitdagingen. Om niet te veel te missen van school, ging ik
na 2 weken weer op de vrijdagen naar school. Alles om verlenging te voorkomen.
Toen Princessa 9 weken was, ging ze voor het eerst naar het kinderdagverblijf.
Mede omdat ze zo klein was, koos ik voor een opvang met cameratoezicht.
Hierdoor kon je ten allen tijde inloggen in het beveiligde camerasysteem
en zien wat je kindje op dat moment aan het doen was. Heerlijk!
Het nam een groot gedeelte van de onzekerheidsgevoelens, bij het achterlaten
van je kindje bij mensen die je niet kent, weg voor mij.
De basis was volledig geregeld, maar de avond- en weekendwerkzaamheden
moesten nu ook gepland worden. Want.. wie ging er oppassen?!
Op werk maakte ik door de onregelmatige werktijden exact hetzelfde mee.
Waar ik eerst om 02:00 uur mijn wekker zette voor werk, moest ik nu
nóg eerder opstaan zodat ik de kleine kon voeden, de oppastas kon klaarzetten
en haar daarnaartoe kon brengen. Dit allemaal om mijn dienst om 04:30
op Schiphol te kunnen starten. Sommige nachten bleef ze bij haar vader, maar ook
dat was een hele operatie. Hij werkte in de zorg en had daar
ook onregelmatige werktijden. Hierdoor moesten we de taken onderling verdelen.
Dat is het fijne aan een groot netwerk hebben. Ik moest dan wel even reizen
voor mijn netwerk (m´n ouders wonen 160 km bij mij vandaan) maar had
in elk geval mogelijkheden.
De uitdagingen werden alleen maar groter. Zo vrij als ik was vóór
de bevalling, zo gelimiteerd werd ik ná mijn bevalling.
Toen ik voor de zoveelste keer de oppas niet kon bereiken ’s nachts, diende ik
mijn ontslag in. Betrouwbaarheid heb ik hoog in het vaandel staan en het voelde
alsof ik niet meer betrouwbaar kon zijn doordat ik afhankelijk was van anderen.
Ik heb vervolgens 10 maanden thuis genoten van mijn kleine, terwijl ik mijn scriptie
en daarmee dus mijn studie afrondde.
Achteraf gezien was dit moment ook echt nodig. Zoals ik al zei, ging Princessa
met 9 weken naar de opvang. Nu zou ik dit niet meer doen. Het is zo belangrijk
om genoeg bonding-time te hebben met je kleine. En daarvan je prioriteit te maken.
En ik had gelukkig de ”luxe” dat dit financieel kon.
Terug aan het werk
Maar dan. Na 6 jaar gymnasium, een half jaar rechten en 5 jaar hbo, wil je dan
ook eindelijk aan de slag. Zeker met mijn studie. De wereld lag aan mijn voeten.
Leerplichtambtenaar en reclasseringswerker waren 2 van de banen waarvoor ik
de studie had gekozen. Maar sociaal rechercheur bij de gemeente of woonconsulent bij
een woningcorporatie, zoals tijdens m’n stage, leek me ook geweldig.
Toen de kleine eenmaal twee werd, ben ik teruggegaan naar de corporatiewereld.
En daar zit ik nu nog steeds. Ik dácht dat ik afkickverschijnselen had toen ik niet meer
vrij was voor het aannemen van avond- en weekendwerk. Maar toen de opvang
wegviel, besefte ik pas dat dat nog maar het begin was. Van 8:30 tot 15:00 zitten
de kindjes op school en daarna ben je geleverd aan BSO/oppas/jezelf.
Corona heeft daarin heel veel betekend. Het was bij ons op kantoor al mogelijk om vanuit huis
te werken. Maar sinds corona is dat echt een gegeven geworden die prioriteit geniet.
Eén vestiging is compleet afgevallen en de andere vestigingen hebben beperkte zitplaatsen
voor ”aanvliegmomenten”. Voor als je even moet printen of overleg hebt met bepaalde collega’s.
Ik denk dat ik eindelijk een balans heb gevonden hierin. Twee dagen in de week ben ik
op kantoor voor gezelligheid, collegialiteit en het afhandelen van zaken waar meerdere
collega’s bij betrokken zijn. De overige dagen werk ik of thuis of op andere locaties
die dicht bij school zitten om reistijd te verminderen.
Het moederschap heeft mij wel veranderd. Ik had het me anders
voorgesteld toen ik aan het studeren was. Ik wilde de vrouwelijke
Bram Moszkowicz worden. Ik had m’n zinnen gezet op stage lopen bij hem.
Dat is allemaal anders gelopen. Maar de drang naar noemenswaardige verandering brengen
is iets wat altijd in mij zal blijven. Zolang ik daaraan kan blijven timmeren op mijn werk zal
ik altijd tevreden zijn. Omdat ik weet dat ik alles heb gegeven wat ik kon.
Voor nu als woonconsulent en wie weet waar de toekomst me nog brengt 😉
Heb jij offers moeten maken in je werk?