Aanranding

Wist je dat in Nederland 1 op de 8 vrouwen slachtoffer is van seksueel geweld?
Het gaat dan om aanranding en verkrachting. En wist je dat in meer dan 80% van
die gevallen het slachtoffer de dader kent? Hoe ziek is dat ?!
Dit is een groep waar ik geen aansluiting bij wil. Niemand natuurlijk.
Hier wil je gewoon niet mee te maken hebben. Toch behoort het tot de inhoud
van mijn rugzakje. En hoe moeilijk het herbeleven ook is, wil ik jullie toch meenemen in mijn verhaal..

Op mijn 8^e leerde ik mijn hartsvriendin kennen. We waren closer dan close. Net zusjes.
Zij was 2 jaar ouder en nam me mee op sleeptouw. Toen het tijd was voor beha’s gingen
we samen naar de winkels. Mijn eerste mascara deed ik op met haar.
Mijn eerste sigaret rookte ik samen met haar op mijn 12^e. Kortom, bij elke mijlpaal in
mijn jeugd, stond zij centraal.

In de zomer van 2004 hadden we samen ons eerste baantje. Hahaha, ik wil nog
flauwvallen als ik eraan denk. Het was zo zwaar! We gingen aardbeien plukken op het land.
Als Rotterdammer kan ik me daar nu niks meer bij voorstellen, maar toen we in
het dorp woonden, was dit de normaalste zaak.
Het was zo ongelooflijk warm die dag. Ik denk dat ik op die dag besloot dat
fysiek werk niet voor mij was. Helemaal uitgeput zaten we in de auto
terug naar huis met de vader van mijn hartsvriendin. Bij haar aangekomen, gingen we
om de beurt de douche in, om daarna nog lekker na te praten over de dag.
Terwijl ik in de keuken zat te wachten op mijn vriendin, kwam haar vader de keuken in.
Hij zei iets over hoe blij hij was dat ik die dag mee was gegaan om te werken
en voor ik het wist, gaf hij me een zoen op mijn voorhoofd!
Ik verstijfde aan de grond en probeerde het maar awkward weg te lachen.
Ik was compleet van mijn apropos. Haar vader was normaal wel vriendelijk, maar nooit fysiek.
Het werd nog vreemder toen mijn vriendin kort daarna de keuken binnenkwam
en hij gewoon weer verderging alsof er niks was gebeurd. Toen hij even later de keuken
verliet, vertelde ik alles aan m’n vriendin. Zij was eerst ook in shock, maar later maakten
we er maar grapjes over en verzonnen een naam voor hem : ‘’geheugenverliesman’’.
Hij was namelijk op dat moment echt even zijn geheugen kwijt!
Hoewel ik het niet toegaf aan mijn vriendin, voelde ik me daarna niet meer prettig bij haar thuis.
Ik ging niet meer. Als we afspraken, spraken we buiten af. Als zij moest omkleden
tussendoor, ging ze alleen naar boven en moest ik ‘’toevallig’’ ook thuis iets pakken.
Alles om maar niet nog een keer in die situatie terecht te komen.

Een paar weken gingen voorbij en de nieuwe regeling leek te werken. Totdat ik samen was
met een andere gezamenlijke vriendin van ons. Zij had geen idee over wat er was voorgevallen, alleen dat
ik liever niet mee ging naar boven bij onze vriendin. Maar die dag was ze in al
haar enthousiasme en zei ze : ‘’Kom we gaan gewoon even 10 minuten naar binnen, even groeten.
Dan kan ook niemand zeggen dat we helemaal hier zijn gekomen en niet naar binnen zijn gegaan.
En daarna gaan we gauw weer weg.’’ Ik dacht even na. We waren met zijn tweeën. Wat kon er nou misgaan?!

Eenmaal boven aan gekomen begroetten we alle familieleden netjes. Mijn hartsvriendin maakte
nog een grapje over het feit dat ik de weg naar haar huis eindelijk had gevonden.
Als laatste gingen we naar de woonkamer om haar vader te begroeten.
Bij de handdruk voelde ik me meteen weer naar. Mijn andere vriendin werd weggeroepen
door de moeder van mijn hartsvriendin en terwijl ik achter haar aan wou lopen, riep hij mij. Haar vader.
Hij vroeg of ik even wilde gaan zitten op de bank en begon een gesprek over mijn oma (bekenden van elkaar).
Ik bleef hoopvol naar de deur van de woonkamer kijken in de hoop dat ik mijn vriendin
weer terug zag komen. Maar dat gebeurde niet. In plaats daarvan kwam hij dichterbij mij zitten.
Ik hield mijn adem in. Ik voelde en rook zijn stinkende adem dicht naast me. En toen was het daar.. die hand.
Op mijn linkerborst. Ik bleef maar verstijven. Ik bleef maar gillen in mijn hoofd tegen mezelf:
”Maak je los! Schreeuw het uit. Roep iemand ! DOE IETS !” maar ik kan niks doen.
Het leek wel 10 minuten te duren, maar zal in werkelijk minder dan twee minuten zijn geweest
voordat ik mijn naam hoorde. Saved ! Ik wist niet hoe hard ik weg moest rennen naar de keuken.
Eenmaal daar aangekomen, wenkte ik mijn vriendin dat het NU tijd was om te gaan.
Eerst wilde ze nog tegenstribbelen, maar nadat ze me aankeek, zag ze dat het menens was. We gingen meteen weg.
Beneden van de flat stond hij vanaf boven nog naar ons te zwaaien. Ik keek niet meer om.
Ik begon te fietsen met m’n vriendin achter me aan.

Na ongeveer 5 minuten fietsen, stopten we en vroeg ze wat er aan de hand was.
Ik bleef zeggen dat er niets aan de hand was. Maar ze bleef aandringen. Ik zocht naar de woorden.
Voorzichtig begon ik haar te vertellen wat er was gebeurd. Die dag.. maar ook daarvoor.
Ze kon alleen maar huilen, huilen en nog meer huilen. En daardoor moest ik weer huilen.
Want daarvoor was het nog niet echt doorgedrongen. Maar doordat ik haar verdriet zag, wist ik
dat ik niet gek was en dat ik hierom mocht huilen. Hoe kon ik dit ooit thuis vertellen?
Haar ouders waren vrienden van m’n ouders, van m’n oma!

Uiteindelijk heb ik wel verteld wat er is gebeurd, maar met een twist.
Ik vertelde namelijk dat het met mijn vriendin was gebeurd in plaats van mij.
Alsnog waren ze woedend! En ze wisten niet eens het echte verhaal.
Ze verboden mij om ooit nog daar thuis te komen. Nou, dat was niet eens nodig.
Al kreeg ik ervoor betaald, zou ik niet eens teruggaan.

Ook mijn hartsvriendin heb ik na een week ingelicht. Haar reactie: ‘’Iehhh! Eng!’’.
En daar bleef het bij. We waren 13 en 15. Nu, als volwassene, besef ik dat niemand je voorbereid op dit gesprek.
Niemand leert je hoe je moet reageren als je erachter komt dat je vader aan je vriendin heeft gezeten.
Maar op dat moment, als 13 jarig meisje, was het zo goed als het begin van het einde van onze vriendschap.
Niet veel later kreeg ik een relatie en maakte zij ervan dat dat de reden was dat ik niet meer langskwam.
Misschien om er zelf mee te kunnen dealen denk ik.
De vriendschap bekoelde. Mijn toenmalige partner en haar broertje waren vrienden dus
onze paden kruisten wel, maar het vertrouwen was weg. Onze vriendschap zou voor altijd
een zwart randje hebben. Ik heb mijn partner destijds wel ingelicht over wat er was gebeurd.
Mede omdat het hem ook gezellig leek om gezamenlijk naar hun huis te gaan.
Hij kon dan tijd met z’n vriend spenderen, terwijl ik met mijn vriendin kon bijkletsen.
Maar nadat ik hem had verteld wat er was gebeurd, snapte hij wel dat dat er niet inzat.

Een paar jaar later is mijn ‘’hartsvriendin’’ getrouwd. Mijn partner en ik
waren uitgenodigd voor het verlovingsfeest. Ik heb die avond mijn partner van
een hele andere kant leren waarderen. Die avond wist ik ook zeker dat hij de vader van mijn kinderen zou worden.
Bij het verlovingsfeest waren haar ouders natuurlijk ook aanwezig. We waren hier op voorbereid.
We blijven bij elkaar, we blijven niet te lang en we maken er het beste van.
Dit leek goed te gaan, totdat één van haar ooms wilde vertrekken en mijn auto zijn auto inblokkeerde.
Toen mijn vriend met me mee wilde gaan, werd hij onder peer pressure weggeleid.
‘’Aah, kunnen jullie niet zonder elkaar? Ga je helpen de auto duwen of wat?’’
Ik knikte naar hem dat het wel ok was en ging gauw mijn auto verplaatsen.
Eenmaal buiten aangekomen, besefte ik weer hoe donker de straten van België konden zijn.
Het was pikkedonker. De enige verlichting was afkomstig vanuit de keuken en
scheen wat schimmig op de veranda. Ik maakte gauw plaats voor haar oom
en wilde nét mijn auto terug parkeren, toen ik hem zag. Haar vader!
Als een soort automatische reactie drukte ik gauw het knopje van de auto op slot.
Hij ging ook maar niet weg! Hij stond soort van te kijken hoe ik aan het parkeren was, alsof hij
het moest beoordelen als de examinator van het CBR. Al vloekend en tierend in de auto
zat ik te bedenken hoe ik me hieruit ging redden. Ik bleef wat treuzelen.
Deze lamlendige lamzak kwam gewoon dichterbij de auto. Snel bedacht ik me om
een sigaret te pakken. Dat zou m’n smoes worden. Ik ging nog even roken.
Maar voordat het zover kwam, kwam m’n vriend naar buiten.
Die ‘’HEY!’’ was luid en duidelijk maar klonk toch als engelenzang.
Toen hij vroeg wat ik aan het doen was, zei ik gauw dat ik nog even ging roken.
Hij kwam erbij en haar vader liep weg. Toen m’n vriend in de auto kwam zitten, kon ik
hem alleen maar dankbaar knuffelen. Ik vroeg wel 5x hoe hij het wist.
Maar hij kon het ook niet uitleggen. Zijn gevoel stuurde hem naar buiten om
toch te komen kijken hoe het met me was. En ik ben hem voor altijd dankbaar daarvoor.

Ik weet nu dat ik geen schuld heb aan wat er gebeurde.
Therapie leerde me dat ik vanaf die zoen op m’n voorhoofd gegroomed werd.
Hij probeerde in te schatten wat mijn reactie zou zijn. Ik nam het mezelf kwalijk omdat hij
om de een of andere reden bij mij had gedacht dat hij dit kon flikken, terwijl hij bij
mijn Nederlandse vriendin er geen twee keer over nadacht. Wat straalde zij
uit dat zei : hier kan je dit niet maken? En wat straalde ik uit dat hij dacht : ja, hier kan ik het flikken.
Jaren later gingen deze gebeurtenissen mee in mijn rugzak om me te maken tot wie ik vandaag ben.
De persoon die ik nu ben, had het eerste beste glas gepakt op tafel en het neergestoken in zijn nek.
Uit wraak. Maar het meisje toen had die gebeurtenis blijkbaar nodig om de sterke vrouw
te worden die ze vandaag is. Alles is in mijn voordeel. Ook de nadelen in mijn leven.
Omdat ik er niet aan ten onder ga, omdat ik er sterker uit kom en omdat ik er wijzer van word.
En als jij dit of erger zelfs hebt meegemaakt, vraag ik je om de volgende boodschap mee te nemen hieruit:
Het was niet jouw schuld. Je bent geen slachtoffer maar een overlever. Je hebt dit overleefd.
Er zijn helaas zoveel gevallen bekend waarin dat anders is. Maar jij staat er nog.
Geef die ander niet de macht in je leven. Hij heeft al genoeg van je afgepakt in dat moment.
Claim die power terug! Als je hulp nodig hebt daarbij, zoek die dan. Spreek het uit.
Je hoeft je niet te schamen, het was immers niet jouw daad, niet jouw keus. Die ander is fout.
Nee betekent in iedere taal Nee. Hou van jezelf en vergeef jezelf. Zo neem je je kracht terug.

Durf en wil jij je verhaal met mij delen? Stuur me dan een berichtje 😊